Het moet in de jaren ‘60 zijn geweest, dat mijn vader me mee nam uit z’n werk.
Hij was molenaar bij een grote meelfabriek in Noord Holland en als hij thuis kwam met een warm gebakken brood onder de arm wist ik dat we eerst een paar sneetjes (warm) brood gingen eten. En dan? Ja, vissen natuurlijk.
|
Ik weet nog, het water was bij Knollendam, vlakbij een bunker waar koeien graasden. Rond een uur of vijf gingen de boer en boerin melken en mocht ik meehelpen. Arme koeien. Dat was in de tijd dat vissen simpel was, dobbertje, een paar loodhageltjes, stukkie brood eraan, en als je heel slim was dan deed je het toch gewoon met een wurmpie.
Als vader van vijf jongens en het uitleggen van de strategie, die van het vissen, niet je sterkste punt was, was de hengel opgetuigd voor ik ging vissen, om maar te voorkomen dat Henkie er geen puinhoop van zou maken. Had ik respect voor die man, want hoe vaak we in de tist gezeten hebben, dat weet ik niet. Maar dat het wel eens heel erg was bleek wel uit het feit dat keihard weglopen een goede tactiek was om een schop onder je kont te ontlopen.
Dan de keren, we hadden een stek onder de brug met een betonnen rand die de oever beschermde tegen erosie (toen al?). In die tijd droeg ik van die bruine plastic hevea schoentjes, die gingen van broer naar broer. Dat gaf niets, er zat toch geen model in, maar goed, wat doe je als je de jongste bent en een poosje niets gevangen hebt? Ja, je gaat klooien.
Wat dat betreft veranderen kinderen niet in twee generaties, wij hebben hetzelfde meegemaakt met onze drie jongens. Zodra ze in de boot zitten dan denken ze dat het restaurant geopend is. Voordat de outboard warm is, gaat de zak met lekkers open, de aanval ingezet, en de bekende smile van ,zo dat hebben we alvast, nu nog even een vissie vangen.
Maar goed ik was dus op die betonnen rand aan het op en af springen. Al de wijze raad van de oudere, gehoord hebbende, verdween Henkie dus mooi over de rand, volgens mij diep het water in, omdat het een tijdje duurde voordat er wat gebeurde. Er werd aan m’n schoen getrokken voordat ik de bodem raakte en ging er weer uit zoals ik er in kwam, maar dan de hevea schoentjes eerst. Want wat bleek, m’n vader zag het aan komen, ging gauw op z’n knieën, en kon nog net zijn vinger in die plastic schoentjes krijgen en Henkie weer op de kant zetten, met de in die tijd corrigerende middelen, om je maar vooral duidelijk te maken, dat het m’n eigen schuld was.
En ik kon niet zwemmen, maar dat is een paar weken later wel verandert, want ik kreeg zwemles van m’n broers. Dit bestond uit in het water gooien en erbij blijven, tot Henkie het door had.
Wij gingen in het weekeinde regelmatig naar Friesland kamperen vlakbij Leeuwarden. Dat heette de Grote en de Kleine Wielen. Met een zwembad erbij, maar ik ging er vissen. Regelmatig werden er wedstrijden gehouden met allemaal serieuze vissers, maar daar kwam ik later pas achter. De camping was bij het water. Zondagochtend werden de wedstrijden gehouden, al heel vroeg. Als ik wakker werd, en als eerste goede daad naar de waterkant ging met het hengeltje mee, ging ik vooral dicht bij de wedstrijdvissers zitten. Met de vraag die al eeuwen oud gesteld word in alle talen; "Heb je al wat?"
Nou, het bleek dat deze man een hele serieuze was. En hij liet dat blijken ook met de mededeling dat het niet veel was en de wedstrijd zo af gelopen zou zijn. Ik ging bij de man zitten in de hoop dat hij dan toch maar goed gevoerd had, want dat was de enige reden waarom ik zo dicht bij die grote kerels ging zitten. Ik was nog maar een jochie en dan kun je dat doen. Het bleek dat de man van huis was gegaan met grote verwachtingen omtrent de prijzen, die echter deze keer zeker aan z’n neus voorbij zouden gaan, want de vis wilde niet bijten, en daarmee uit.
Totdat dat jochie eraan kwam en bij hem ging zitten. Bamboe hengeltje, stukkie brood, op de kant ging zitten schommelen met z’n beentjes over de rand, en tot hij, tot de serieuze man zijn verbazing, er een enorme grote brasem aan kreeg (waar hij al heel vroeg in de morgen z’n, beste voer,
etc., maar niets op geleverd had), veel te wild ging staan (want ik zou deze kanjer niet laten gaan) en de hengel strak tegen me aan hield. Ja hoor, daar hoorde ik een gekraak, en tot mijn stomme verbazing was de top afgebroken en de enorme brasem weg natuurlijk. De man kwam van z’n stoel liep naar me toe en gaf me een klap. Hij kon het niet hebben dat een jochie te lang in z’n bed gebleven was, bij HEM ging zitten en de vis haakte die hij eigenlijk had moeten hebben.
Vanaf die dag weet ik wat er met een serieuze visser bedoeld word. Ik heb me voorgenomen om daar voortaan bij weg te blijven, ook om over en weer klappen te voorkomen. Dat geluid van brekende hengels, blijft me maar achter volgen. Of het nauw de mijne is, of die van een maat, je krijgt de indruk dat ik misschien een kluns ben, maar ik hou het er op dat als je echt veel met hengels loopt te klooien, (vissen) je er niet onderuit komt dat er eens één sneuvelt.
Bijvoorbeeld, je bent aan gekomen bij de visplek. Grote verwachtingen natuurlijk. De spullen uit de auto, heb ik de sleutels? Ja, gelukkig. Deur dicht gooien, krak, de hengel van je maat ertussen. Het is bijna nooit de jouwe, erg hè?
Wat was ik trots toen ik mijn eerst karper hengel gebouwd had, in het foedraal, op de fiets naar de stek toe, en ja hoor dat kleine kl... hondje stak over.
De hengel natuurlijk door het voorwiel heen. Tranen en tranen….
Dezelfde hengel doet, nu wij Downunder wonen, dienst als keurige livebait hengel. Vorige week schonk ik mezelf een bak koffie in, werd een hengel uit de boot gesleurd, de plomp in. Ik probeerde nog snel te reageren, maar gleed uit, brak m’n tweede hengel en verloor de eerste. En je raadt het al, degene die brak was m’n oude karperstokje. De eerste die weg was vonden we de volgende dag weer, de karper stok is weer gerepareerd. Het ziet er nu heel anders uit dan toen, maar ik heb zo’n geloof in die hengel, dat uit alle hengels die aan mij toevertrouwd zijn, deze de grootste vissen gezien heeft. Mijn maat zou zeggen; “It’s faith brother, thats all it is”.
Henk Boonstra
Australië
Ook uw verhaal op Visserslatijn Interactief?
Kijk bij de contactmogelijkheden.
|
|
|
