Mijn vader is helemaal gek van vissen. Ik heb dat iets minder maar zolang het er voor de dieren nog enigszins vriendelijk aan toe gaat heb ik er ook geen grote bezwaren tegen. Bovendien eet ik graag van de vers gevangen vis.
Maar goed nu dus mijn verhaal.
|
Ik heb een hele tijd, vier maanden, in Indonesië vertoeft. Mijn ouders zijn er ook vijf weken naar toegekomen om me op te zoeken.
Nu moet ik eerst even vertellen dat Indonesië, vooral BALI,
werkelijk waar prachtig is boven het zee oppervlak, maar dat is nog niets vergeleken bij de situatie onder het zeeniveau. Het is er echt verschrikkelijk mooi en ik heb dan ook zeer veel gesnorkeld en naar alle mooie vissen en koralen gekeken.
Nu houdt mijn vader dus erg van vissen en zijn we op een dag met een klein bootje de zee opgegaan. Ik ben meegegaan voor mijn vader, maar zelf zou ik liever zijn gaan snorkelen.
We kregen dus ieder een klos met touw in onze handen en daaraan zaten drie haakjes en wat lood aan het einde. Kleine visjes werden gebruikt als aas en zo moesten we het touwtje naar de bodem laten zaken. De visser zelf had natuurlijk al vrij snel beet maar met ons wilde het niet zo lukken. Tenminste dat dacht ik.
Toen ik na een tijdje mijn touwtje weer aan het oprollen was en ik mijn geduld al langzaam aan het verliezen was zag ik iets mee omhoog komen.
Het water daar is erg helder dus voordat de vis werkelijk uit het water was zag ik al wat eraan zat.
Het bleek dus een geweldige grote siervis te zijn. Wit, geel en zwart gestreept. Hij was groot en ik wist maar al te goed hoe ik zo'n zelfde vis de vorige dag nog vrolijk had zien rondzwemmen en had zien eten van het koraal.
Mijn maag draaide dus bijna om, als hij dat al niet deed van het wiebelen op de golven en ik wilde de vis zo snel mogelijk verlossen van de pijn en terug zetten. In de hoop dat hij nog zou leven, maar toen zag ik het...... op zijn mooie witte buikje zat wat roods. Het bleek dat een ander haakje aan de lijn het buikje van de vis open had gehaald en het een en ander aan ingewanden kwam er nu uit. Het huilen stond me nader dan het lachen, dat kan ik je wel vertellen.
Ik had er met mijn stomme kop helemaal niet aan gedacht dat we natuurlijk van de mooie vissen naar boven zouden halen. Ik verwachtte lelijke vissen te vangen en die dan later te bbq-en, maar deze vissen
at je gewoon niet op.
Ons vissersuitje was dus naar de haaien en we zijn maar gelijk omgedraaid. De volgende keer gaat mijn vader wel weer alleen vissen, gewoon hier in Nederland. En ik begin er niet meer aan, ik voel me nog misselijk worden nu ik er weer aan terug denk.
Angelique van Schaijk
Tilburg
Ook uw verhaal op Visserslatijn Interactief?
Kijk bij de contactmogelijkheden.
|
|
|
