Al vissen wij niet vaak samen, toch hebben wij al
een lange vriendschap die tot stand is gekomen aan de
waterkant. Vaak gaan wij bij elkaar op de koffie en
hebben het over onze passie, karpervissen.
|
Het hedendaagse
karpervissen staat toch wel onder enige druk, vaak maken
wij mee dat kameraden het na een tijd niet meer zien
zitten en zo hun vriendschap met elkaar verliezen. Vaak
speelt de vangst van een of meerdere karpers een rol in
dit gebeuren. Vriendschap is niet jaloers op elkaar
zijn, maar juist voor je vrienden er te zijn wanneer die
je nodig hebben.
Peter wist dat ik op een polderwater bezig was met
voorbereidingen om te gaan vissen. Ik had het water zeer
goed verkent en uitgepeild, makkelijk was het niet met
rietkragen van wel ruim 4 mtr dik. Toch kon ik wat gaten
in deze rietkragen vinden en heb toen op papier uit
getekend wat mijn doel was.
Eén van de moeilijkste zaken was hoe zou ik de karper
kunnen landen?. Met een oude zeehengel kon ik in het
riet ruimte maken om de karper zo dicht mogelijk aan de
kant te krijgen, een boot mee nemen was niet te doen
omdat je ruim 450 mtr door de zware klei moest sjouwen
om het water te bereiken met al je spullen. Nou ik heb
op dat water zeer mooie karpers gevangen, en liet dit
Peter weten. Nou mijn vismaat zag dat wel zitten, maar
tijdgebrek was de grootste boosdoener.
Na het weerbericht voor de volgende dagen te hebben
gevolgd werd besloten om samen op pad te gaan. Ik had
met Peter afgesproken dat ik de voerstekken aan zou
leggen en onderhouden.
Zo gezegd zo gedaan, de dag dat wij zouden gaan vissen
zou bloedheet worden, en dat midden in de polder zonder
enige bescherming van bomen, dat zou afzien worden. Ik
was die dag al vroeg vertrokken om de stekken in
gereedheid te brengen. Ondanks het warme weer zag ik al
dat er op Peter zijn stekken vis zat, ik belde met mijn
mobieltje dat hij beter thuis niet meer zou eten want de
vis zat op zijn stekken, ja gemakkelijk gezegd dan
gedaan, Peter kon niet van zijn werk aflopen. Na het
opbouwen van ons kamp bleef ik de stekken nauwlettend in
de gaten houden, wat moest ik doen om de vis niet te
overvoederen of te verschuwen?
Ik besloot om zeer voorzichtig steeds wat aas op de
stekken te brengen, zoete maïs – tuinbonen – bruine
bonen en gebroken boilies met wat tijgernootjes. Rond
19:30 arriveerde Peter Heeren met een een zwaar
vermoeide blik van (is het echt waar). Geen twijfel
mogelijk, ondanks de zware hitte zat nog steeds de vis
op mijn vismaat zijn stekken. Zo snel als mogelijk was
werden zijn hengels voorzien van een echte "karperrun"
pop-up ingelegd. Het uitrusten was echter van korte
duur, de karper was zeker nog niet verzadigd want binnen
no-time knalde de eerste run door de polder.
 Juist
ja, 26-pond spiegelkarper was het eerste resultaat (het
vreugdevuur begon te branden). Na de eerste vangst namen
wij een blikje fris, en veegde nog eens het zweet van
ons gezicht, mijn bril kon ik wel opruimen want door de
spanning en hitte sloeg deze telkens aan.
Ik besloot om toch weer voorzichtig bij te voederen, nog
steeds kon je duidelijk zien dat op die ene stek van
Peter de karper nog actief was.. Net terug van het
voederen vloog opnieuw zijn Fox-swinger omhoog en
rammelde het geluid van zijn Delkim beetverklikker door
de polder. Juist ja, 27-pond spiegelkarper uit de polder
schoon in de weegzak, daar voor hadden wij al beslist
dat er geen vroege karpers in de bewaarzak zouden gaan
vanwege de hoge temperatuur plus was het nog licht
genoeg om de foto's te maken..
Ook nu werd besloten om voorzichtig bij te voederen.
Een beetje bekomen van alle commotie gingen we maar over
op een kopje lekker zelf gezette koffie..
Het zal rond 11:30 uur zijn geweest toen we nog zaten na
te praten, ik voelde een licht oostenwindje opkomen en
zei tegen Peter hoor jij niets? Ik hoor geen
beetverklikkers. Dat bedoel ik niet, luister nou eens
goed, maar Peter bleef er bij dat hij niets hoorde. Wat
was er veranderd, de wind natuurlijk, nu kon je in de
verte de het verkeer op de autosnelweg horen!! Daar is
toch niets mee zei Peter, uit mijn vorige sessies op dit
water was de oostenwind vaak de spelbreker of je wat
ving of tegen een blanc opliep. Ik zei tegen Peter dat
wij rustig konden gaan slapen want de nacht zal niet
veel brengen...
Bij het krieken van de dag staat al heel vroeg de gouden
bal in de lucht, het zou weer een tropische dag worden,
ik had juist koffie gezet terwijl Peter nog droomde van
de karpers die 's-avonds gevangen waren. Opnieuw weer
activiteit op dezelfde stek...
Ik wist dat er wat zou gebeuren, maar ging verder met
mijn bakje koffie, de geur van de koffie had inmiddels
ook mijn vismaat bereikt, die kwam strompelend aan
gelopen, en vroeg of er vannacht nog wat gebeurt was, ja
er is wat gebeurt, zeker 500 auto's heb ik geteld
(lachen dus). Al slurpend aan zijn bakkie koffie
vertelde ik wat ik gezien had, Peter zei alweer op die
stek? Ja dus!! Net zijn eerste bakkie naar binnen
gewerkt gaat opnieuw zijn Delkim weer brullen, loooopen,
aan slaan en hangen, ongelooflijk maar waar, een
28-ponds rijen-karper had nu de "karperrun" pop-up
genomen, waarna een zware dril van 25-minuten volgde, de
karper is op de kant en wij kijken elkaar aan van "is
dit echt wat hier gebeurt ?"
Op nieuw worden de foto's gemaakt en de karper met alle
respect terug gezet. Mijn vangst van deze sessie was
brasemkoning. Peter viel van vreugde in mijn armen en
zei .. dit is een van mijn mooiste vissessies ooit !!
Dit bedoelen wij als vriendschap, je maat ook eens de
kans geven om lekker uit te halen op een voor hem
onbekend polderwater, niks geen jaloezie, alleen maar
veel fun!!!
Karpervrienden zijn is niet moeilijk, maar
Karpervrienden blijven dat is waar het om gaat!!
Wij wensen jullie in de toekomst allemaal veel
karpergenot, wij hebben het onze al!!
(Longway-Pool is een gefixeerde naam)
Peter van Zundert en Peter Heeren
Ook uw verhaal op Visserslatijn Interactief?
Kijk bij de contactmogelijkheden.
|
|
|
