-
-
Ach Douwe, hoop is er altijd. Wat het selectief zijn van het geheugen betreft, bij een optimist blijven de mooie dingen langer hangen en bij een pessimist blijven d enegatieve ervaringen hangen. Het is een kwestie van bekijken, natuurlijk was het niet altijd rozegeur en maneschijn, het leven was toen wel avontuurlijker. Hoezo binnen zitten, wij waren altijd de hort op. We waren net reuen die een loopse teef roken.Reageer
-
in de tijd dat de vissen nog konden praten................ das VERLEDEN TIJD wij leven in de tegenwoordige tijd waar veel kan ne mag dank zij de oudere generaties die toleranter werden haha daar weet mijn ouwe heer alles van die laat mij mijn ding doen en als ik mijn kont verbrand moet ik op de blaren zitten zo leer ik het ook wel zeggen mijn ouders zolang het niet te hortig word mag ik vrij genieten van het levenReageer
-
Ik denk niet dat je onze jeugd en de jeugd van nu kan vergelijken,als je alleen al kijkt naar de kleding wij droegen praktisch, een overall en laarzen die iedere dag weer tekort bleken te zijn ,de jeugd nu moet wel merk kleding hebben niet praktisch maar wel duur Ik ben op gegroeid op een groot land bouw bedrijf met iets van 8oo hectaren, het was niet van mijn ouders dat was dan wel een min puntje maar verder ideaal voor kinderen ,schuren loodsen overal slopen we naar binnen om te spelen ,we kenden als kinderen daar nooit geen regenverlet we hadden wel een ouwe kano die na enige tijd varen al zover was volgelopen dat er snel gehoost moest worden ,maar daar maalde je toch om ,maar we hadden ook een ouwe roeiboot met riemen ,en een zijl dat was toch allemal geweldig als je dat als kind mee mag maken rozenburg ,waar ik toen woonde was nog een eiland omgeven met rietgorzen ,waar we drijvende hutten maakten ,en waar we dan het tij weer eens vergeten waren ,en je tot je middel door het water moest naar de dijk ,om vervolgens thuis uit te gaan leggen waar het fout was gegaan .Ik weet wel dat we van alles uit haalde ,maar niemand die zij dat mag je niet doen ,ik weet nog wel dat we een keer een zeemijn vonden ,dat kwam nog wel eens voor na de oorlog ,en dat mijn vader heel laconiek zij daar kan je beter maar af blijven ,anders kan het wel eens slecht met je aflopen.
Maar met al mijn avonturen werd er voor zover ik mij kan herinneren toch wel een keer of vier in de week gevist, ik had wel een bamboe hengel gehad van drie meter lang ,en tuigen maakte we zelf van een kurk.
We vingen niet veel ,maar je had er toch heel veel plezier in.Als ik zo eens terug kijk denk ik dat ik de meest mooie jeugd gehad heb die een kind zich maar kan wensen.Groeten van Jan de visserReageer
Tweet
en dat voor een 15 jarige
... Stefan heeft bij deze dan ook gelijk...
Reageer