Tweet
Zelf ben ik hier mee aan het expirimenteren
De achterliggende gedachtengang is de volgende:
Door het gewicht van de korf en het toegepaste elastiek zal de korf vrijwel altijd tegen het eind van de lus hangen als je de lijn strakdraaid en het elastiek opspant.
Bij het gewone balans elastiek en de normale schuiflus zal de vis als hij haaks op de korf weg zwemt zich zelf moeten haken op het gewicht van de korf, want anders zal deze eerst net zoveel kracht als de korf zwaar is moeten verplaatsen voordat er actie in de top komt aangezien de onderlijn vast zit aan de montage.
Op het moment dat je deze montage gebruikt zal als de vis, als hij naar rechts zwemt, de top bewegen en het elastiek zal helpen meetrekken zodat de vis minder weerstand voelt.
Zwemt de vis naar links dan kan hij zover zwemmen totdat de wartel tegen de lus van de hoofdlijn komt op dat moment zal je top terugvallen en omdat de korf door het elastiek en de top al flink onder druk staat zal de terugval heftiger zijn en de vis minder weerstand voelen.
zwemt de vis naar onder dan is er rechtsreeks kontakt met de top en helpt het elastiek weer meetrekken.
Zwemt hij naar boven en krijg je het zelfde resultaat
Zou hij schuin wegzwemmen dan kan de wartel nog langs de lus schuiven voelt de vis minder weerstand en zal er nog enige beetregistratie mogelijk zijn aangezien het elastiek nog steeds aan de top trekt en de lus zowel door de speldwartel en de onderlijnwartel kan schuiven zodat de lus als het ware uit elkaar getrokken wordt en dus de lijnlengte naar de hengeltop korter wordt.
Het probleem wat ik tegen kom is dat de wartels (zelfde grote) vast aan elkaar gaan zitten.
Met het ingooien is dat niet zo'n probleem want doordat de wartels stug zijn krijg je een soort lijnafhouder voor je onderlijn.
Maar soms zitten ze zo vast in elkaar dat ze niet meer losschieten bij een aanbeet.
Maak ik een denkfout in deze theorie of gebruik ik toch verkeerde wartels oid. om het vast gaan zitten te voorkomen.
Suc6
Gerrit Bakker
De achterliggende gedachtengang is de volgende:
Door het gewicht van de korf en het toegepaste elastiek zal de korf vrijwel altijd tegen het eind van de lus hangen als je de lijn strakdraaid en het elastiek opspant.
Bij het gewone balans elastiek en de normale schuiflus zal de vis als hij haaks op de korf weg zwemt zich zelf moeten haken op het gewicht van de korf, want anders zal deze eerst net zoveel kracht als de korf zwaar is moeten verplaatsen voordat er actie in de top komt aangezien de onderlijn vast zit aan de montage.
Op het moment dat je deze montage gebruikt zal als de vis, als hij naar rechts zwemt, de top bewegen en het elastiek zal helpen meetrekken zodat de vis minder weerstand voelt.
Zwemt de vis naar links dan kan hij zover zwemmen totdat de wartel tegen de lus van de hoofdlijn komt op dat moment zal je top terugvallen en omdat de korf door het elastiek en de top al flink onder druk staat zal de terugval heftiger zijn en de vis minder weerstand voelen.
zwemt de vis naar onder dan is er rechtsreeks kontakt met de top en helpt het elastiek weer meetrekken.
Zwemt hij naar boven en krijg je het zelfde resultaat
Zou hij schuin wegzwemmen dan kan de wartel nog langs de lus schuiven voelt de vis minder weerstand en zal er nog enige beetregistratie mogelijk zijn aangezien het elastiek nog steeds aan de top trekt en de lus zowel door de speldwartel en de onderlijnwartel kan schuiven zodat de lus als het ware uit elkaar getrokken wordt en dus de lijnlengte naar de hengeltop korter wordt.
Het probleem wat ik tegen kom is dat de wartels (zelfde grote) vast aan elkaar gaan zitten.
Met het ingooien is dat niet zo'n probleem want doordat de wartels stug zijn krijg je een soort lijnafhouder voor je onderlijn.
Maar soms zitten ze zo vast in elkaar dat ze niet meer losschieten bij een aanbeet.
Maak ik een denkfout in deze theorie of gebruik ik toch verkeerde wartels oid. om het vast gaan zitten te voorkomen.
Suc6
Gerrit Bakker
.......
Reageer